* * *

przewrotny los 
na kamiennej drodze
zostawił nam 
wór trosk
w twarz
rzucił tylko
garść szczęścia
by nie kłuć innych 
radością codzienności
w końcu
nasze życie nikogo
nie interesuje

Sumienie

umie odróżnić
dobro od zła
wystawia rachunki
bo nie lubi długów
oszukanych dusz
i zranionych serc

przypomina
przedsionek piekła
jaskinię
pełną pułapek
okrytych
pajęczą siecią
z pozoru nieużywanych
zadręcza sny
wyrzutami

* * *

szukam odpowiedzi 
błądząc
w labiryncie
głupich pytań
powtarzanych
bez końca

bez drogowskazów
wracam ciągle
w to samo miejsce

w odpowiedzi
słysząc
tylko
głuchą ciszę

Leśne wyznanie

tak bardzo cię kocham 
mówiłam o tym strumykom
które biegną
po ostrym żwirze
promieniom słońca
pod moim oddechem

muzyka
owijała ziemię
jak warstwa powietrza
a moja dusza 
tańczyła
tak bardzo cię kocham

park pocięty 
jeziorami
złamane drzewo
i twój cień na nim

pisklęta w gniazdach 
zakrzyczały
tak bardzo cię kocham

wiatr
ostry wiatr
dróżki WPN-u puste
ptaki śpiewają
tak bardzo cię kocham

Erotyk XXI

scałowałeś z moich powiek sen
wyszeptałeś pobudkę rozkoszy
zmysły rozkwitały
wschodzącym słońcem
delikatnie
drżąc z podniecenia
dzień pożegnał się z nocą 
rozkwitając 
pożądaniem

* * *

bez znieczulenia 
przeprowadzam
operację
na otwartym sercu
w lewej komorze
znalazłam zadrę
choć usunęłam
ją delikatnie
krew trysnęła 
garścią wspomnień
nie do zatamowania
aortą tętni życie
choć
w prawej komorze
pustka
zatorowała puls

* * *

Ból jest istotą 
doskonałą
dopełnia próżnię
dobrego samopoczucia
by zabić nudę
szczęścia