* * *

na końcu tunelu nocy 
mieszka samotność
osaczona świtem
przybiera 
maskę dnia
w tłumie spotyka
niekochanych
nieszczęśliwych
opuszczonych
razem podążają
drogą ku gwiazdom

* * *

przebaczenie to najtrudniejsza miłość 
trzeba się jej uczyć
codziennie od nowa

czas nauczy nas
zapominania
dobrego
prawdziwego
z serca
to daje wolność

rzeczywistość
jest smutna
przeraża obojętnością
dobrej rady nie dostaniemy od wroga
głupiec nie okaże nam szacunku

a bez dobrych uczynków
nie dostaniemy się do raju

* * *

emocje zawładnęły 
dzikim rozumem
sparaliżowały dłonie
otworzyły
ogniste serce
czułym dotykiem
wygładziły nerwy
bo przyszła radość
zamknięta 
w delikatnym uścisku
muśnięciu warg

Wiersz

zamknięta 
w niedoskonałej formie
plątanina
słów i myśli 
pełna znaczeń
niedomówień
i półcieni
błyszcząca łzą
tupiąca szczęściem
na zgliszczach rozpaczy
zaklęta w tomach
nabiera patyny uczuć
skrzętnie 
chowając je 
pod mgiełką kurzu

* * *

patrząc na śmierć 
nie można
uciec przed samotnością
patrząc na rozstanie
nie można 
uchronić się przed bólem

obserwując wodę
nie uratujemy się
przed powodzią
płacząc
nie ożywimy ziemi
wyschniętej na wiór

na niebie
możemy znaleźć słońce
między chmurami
błyśnie do nas
promykiem szczęścia

Myśl

zrodzona
w mrocznym poranku 
potrafi unicestwić świat
zagnieżdża się
w głowie
paraliżuje serce
obsesją
fałszuje
prawdziwy obraz 
by w ruinę zamienić uśmiech

myśl

szybsza niż oczy
wznosi się coraz wyżej
czyn ją podnieca
i wypuszcza na wolność
potrafi wypełnić ogrom
uskrzydlona
toruje wyraźną drogę

jest źródłem działania
bo nie znosi próżni

* * *

niepokonane
w sercu lato
odbija się szafirem
twoich oczu
otula nas zapachem
ciepłego deszczu
tańczę
w błękitnej sukience
między błyszczącymi kroplami
żar ogniska rozświetla
lazur jeziora
przeznaczenia
nie da się oszukać