* * *

zmęczenie 
wybucha złością
pogrąża ból
pęka z bezsilności

zniewala umysł
pogłębia bruzdy
na twarzy
zapisując cierpienie

spracowane ręce
chowają w pięści 
strach 

nieprzespane noce
usypiają zmysły
przed kolejnym
wyzwaniem

* * *

magia 
komplikuje 
naszą rzeczywistość
trudno uwierzyć
w idealny świat
gdy realność
nie ma znaczenia
czary
malują uśmiech 
i łzy na twarzy
iluzja 
wodzi nas za nos
wyjmując z kapelusza
kolejne okruchy szczęścia

Razem

wspólna droga 
pełna pokory
nie znosi sprzeciwu
tak jak miłość
bezwarunkowa

czasem 
ktoś ją zdradzi
okłamie
zrani
zabraknie mu siły 
by podjąć walkę

w swojej potędze
nie straci nadziei
bo wierzy 
w przyszłość

* * *

choć nie znalazła
powodu
otworzyła ramiona
by kochać

miłość
zamknęła oczy
by wsłuchać się
w szept
uczuć
niespełnionych

* * *

powiew  
ulotnych gestów
spojrzeń
słów wyszeptanych
aksamitny dotyk
utrwalił
w pamięci

* * *

cisza 
koi niepokój duszy
która wybacza
zło

nie pyta
bo prawda jest bolesna
a kłamstwo
choć piękne
nie pozwoli zapomnieć 
bólu 
upokorzenia
niemocy
zdrady

ciepłem dłoni
rozgrzewa
chłód spojrzenia
skrywanego
za parawanem rzęs

* * *

człowiek 
futerał na pustkę
wciąż dąży 
do szczęścia
harmonii
między demonami 
dobra i zła
mijając 
umarłe godziny
szuka drogi
do nieba