* * * *

lepiej milczeć
niż w potoku słów
zadawać ciosy
sztyletem ostrym
dosadnie 
i na oślep
wyryte blizną
w pamięci
nie mają szans
by się zagoić

* * *

bezsenna przyjaźń
z nocą 
otwiera oczy
na codzienne troski
monolog sumienia
w konfesjonale gwiazd
pozwala na rozmowę 
z samym sobą
w blasku księżyca
widać więcej
aksamitna czerń 
wyostrza kontury myśli

* * *

jesteś mną 
szukałam cię
w płatkach śniegu
i podczas zawiei

szukałam cię
w wiosennych roztopach
przy pełnym słońcu
i w woni kwiatów

w jesiennej słocie
i podczas odlotów ptaków

znalazłam cię dzisiaj 
przypadkowo 
w sercu
i na półce z książkami

jak dawno niewidzianą
przyjaciółkę

* * *

przysiadła
na kamieniu
zgorzkniała
nieufna 
i sama

zawiódł ją człowiek

w lustrze niepowodzeń
przegląda przeszłość
niepokorną

patykiem na piasku
zapisuje przyszłość

nadzieja

wiatrem 
zaciera ślady
obecności

* * *

w sadzie codzienności
dojrzewa miłość
kwitnie przyjaźń
rośnie nadzieja
zrywasz je w pośpiechu
nie wiedząc
że kryją w sobie
zatrute owoce słów
rzuconych na wiatr

* * *

las budzi wspomnienia
kumkaniem żab
gdy rankiem
słońce w jeziorze 
uśpione wstaje

obmywam twarz 
rosą z kwiatów

w obłokach krąży orzeł
pan przestworzy

patrzę i chłonę
sens naszego istnienia 

* * *

człowieku,
zmanipulowany
zdradzony
obrzucony błotem
okradziony z uczuć
splątany czodziennością
brodzący 
w bagnie układów
sprzedany 
za judaszowe srebrniki

- przebacz
twoja siła będzie 
największą zemstą