* * *

ogniste strzały 
przeszywają niebo

burza

na oślep zadaje ciosy
męczy duszę
rani serce
kaleczy umysł

jednym rytmem
uderza
bez przerwy

* * *

zbuntowała się 
na przekór rozpaczy
odeszła
bez skrupułów

gna przed siebie
bez tchu
jak szalona

nadzieja

choć gorzka
i pełna lęku
wróci
przynosząc słońce

* * *

słowo 

zbiór liter
przypadkowych
misternie tworzy 
dźwięczne sylaby

choć brzmią
echem
nie potrafią
do końca wyrazić 
naszych uczuć

* * *

szukając ścieżki 
myślami przyciągasz

na chwilę
na stałe
nie tracąc nadziei
fruniesz 
po swoje marzenie

spadasz w otchłań
gdzie znajdziesz
ukojenie
duszy cierpiącej

* * *

za mostem rzęs
czeka lepszy świat
przemierzam go 
bez pośpiechu
mleczną drogą
gwiazd

* * *

życie jest podróżą 
w nieznane
codziennie mijasz
góry przyjaciół
doliny nienawiści
balansujesz
na krawędzi 

zanurzasz się
w morzu
niesprawiedliwości
ogrzewasz duszę 
w słońcu pustyni
łudząc się szansą
na ukojenie

bezpieczna przystań
ramion
do której zmierzasz
może okazać się
fatamorganą

* * *

stojąc na skraju przepaści
w bezruchu
zapatrzony w skały
szykuje się do lotu
skrzydła powoli
rozkłada
by wzbić się ku słońcu
w milczeniu
czeka
na dobry wiatr