* * *

drzewo 
zakorzenione 
w piekle ziemi
wznosi ramiona
ku słońcu
zielonymi dłońmi
łapiąc 
błękitny deszcz
życia

dodaje energii
chroni
jak przyjaciel
pogrozi złamaną
gałęzią
jak ojciec 
w gniewie

potrafi też
rzucić cień 
na drogę
którą obraliśmy
bez celu

* * *

wypełniona po brzegi 
pustka
wylewa się 
z czary goryczy
przez otwarte okna 
samotności
wdziera się 
do niekochanych
serc
zamieszkując w nich
na dobre

* * *

grzechy 
spadające z ramion 
uwięzionych
tłum gapiów
wdeptał w bruk

zakrwawione kamienie
rzucane 
prosto w serce
przyniosły ukojenie

udręczone bólem
skronie
odżyły nadzieją
zmiany

* * *

dotykam myśli
słowem
niewypowiedzianym 
by nie zakłócić
spokoju 

zamykam go 
pod powiekami
by chaos dnia
nie docierał
w głąb marzeń

idę w noc czarną
na oślep
by oswoić lęk

* * *

nie igraj  
z ogniem duszy
rozpalony
może otworzyć bramy
sumień

nie ugasisz
jej pragnień
strumieniem łez

nie ukoisz bólu
dotykiem jedwabiu

przypalisz się
kłamstwem żelaza
do żywego

ta blizna
się nie zagoi

* * *

rzucam się 
na wiatr zdarzeń
pamięcią 
rozmazanych

przekopuję piaski
uczuć zadeptanych
pośpiechem

w ostatniej łzie
utopiłam
samotne godziny

by wypłynąć 
w słoneczny rejs
ucieczki w nieznane

* * *

zaufanie
podeptane
jak wycieraczka
leży spokojnie 
czekając
aż kolejne buty
wdepczą w nią
brudy codzienności