* * *

pokaleczyła duszę 
próbując skleić
potłuczone 
kawałki serca

zabliźniona pustka
zostawiła
po sobie ślad
zbyt trwały
by ukryć go
pod makijażem

czerwony 
grymas ust 
nie rozjaśni bólu
spływającego
doliną łez

* * *

pamięć 
jak brzemię
szufladkuje uczynki
jak trofea

radości mnoży
dzień po dniu
zapisując detale
uśmiechem

rejestruje
każde zło
by odpłacić
za nie dobrem
w przyszłości

* * *

zobojętniała
w betonowym tłumie
twarzy
widzących
tylko swoje odbicie

milczeniem
wielkomiejskiego gwaru
studzi namiętności

zadeptuje uczucia 
w pośpiechu
zatrzaskując
serce

* * *

noc otwiera oczy
na to 
co ważne

wyostrza apetyt
na życie

rozświetla dzień
pełnią emocji
skrywanych
między obowiązkowym
być i mieć

okrywa tajemnicą
to co
pod powiekami

* * *

szukam
drogi na 
wyspy szczęśliwe
chwilą zapomnienia

rozgrzane słońcem
nicnierobienie
rozedrgane
bryzą poranka
i ślady znaczone
od brzegu do brzegu

rysuję mapę
w czasie zawieszoną
znacząc drogę
niewiadomą

* * *

między
wczoraj a jutro
zawieszone
na pajęczynie 
dziś
przemija
pełne napięć
i supełków
zawiązanych
ku pamięci
zerwanych myśli
słów rzuconych
ot tak
na potem
i godzin straconych
bezpowrotnie

* * *

w próżni
zawieszona
szuka celu
wędrówki

krok
w przód
krok 
w tył

cisza
nie przynosi
inspiracji
tylko
trwanie 
w zwątpieniu