* * *

między 
dniem a nocą
zawieszone marzenie
pachnie miłością

pod powiekami 
skrywa samotność
obłąkaną myślą
o rozstaniu 

niepewność
mijającego czasu
rozdziera serce

życie mija
jak sen

* * *

układam siebie 
z rozsypanych puzzli

myśli i słowa 
gesty i obrazy  
dopasowuję
do ram 
zbyt ciasnych

całość 
nabiera kształtu
alegorii

* * *

zabierz ten ból 
co wypala skronie
myśli plącze
w abstrakcji obrazy

ucisz ten krzyk
co rozsadza
pamięci spokój

pozwól powiekom
okiełznać strach
przed kolejną nocą
bez snu 

* * *

omijam szczęście 
jak ślepca
żebrzącego co łaska

nadrabiam drogi
by nie natknąć się
na jego 
wyciągnięte ręce

odwracam wzrok
by nie widzieć
jak przechodzi obok
zwodząc szeptem

* * *

bezmyślny dzień 
nadaje sens 
kolejnym dniom

nabiera dystansu
odziera ze złudzeń
nie szuka rozwiązań

płynie beztrosko
z godziny na godzinę
aż dojrzeje do odejścia

jak
wczoraj
dziś
jutro

codziennie

* * *

w morzu samotności 
jest tylko jedna 
kropla czułości

na brzegu rozpaczy
trudno ją dostrzec

przez sito słów
przesiewasz
dobro i zło
miłość i nienawiść

pustka 
wylała aż po horyzont 
myśli nieujarzmionych

* * *

odarłam duszę 
z resztek złudzeń

wyplątana 
z miłosnej pajęczyny
leczy rany
zadawane w niewiedzy

zziębnięta
i naga
zbroi się
w niezależność

uciekła
by odrodzić się
silniejsza