* * *

rozdarłam duszę 
na strzępy
po kawałku
niszcząc miłość

bez szans
na wiarę

i nadzieję
na lepsze jutro
bez Ciebie

* * *

w wierszu 
dusza oddycha
prawdą
niewypowiedzianą
szeptem
krzykiem

w wierszu
dusza odkrywa
swoją twarz
zdzierając
maski codzienności

w wierszu
dusza 
budzi serce
a usypia rozum 

* * *

zamkniętą furtę
serca
uchyliłam
tylko
na chwilę

promień
twojego uśmiechu
ogrzał
zmarzniętą duszę

nim rozgrzał
dłonie
chmury przesłoniły
skronie

i tylko łzy
rozbijały się
o bruk
twoich kłamstw

* * *

z iluzji słów 
utkaliśmy
nasz świat

pragnienie
przeplatające się
z obowiązkiem

oczekiwania
plączą rzeczywistość
w supełki
by nie zapomnieć

o tym 
co najważniejsze
dla nas

być
czy mieć

* * *

na szachownicy 
życia
rozkładamy pionki

ty - czarne
ja - białe

szach - mat

rozgrywamy partie
dzień po dniu

ty - król
ja - wieża

w nocy toczymy
kolejną grę

ja - królowa
ty - goniec

i tak do świtu

szach - mat

* * *

życie 
od wspomnienia
do wspomnienia
puste

ból odczuwany
codziennie
strach odmierzający
godziny
i radości 
pełne minuty

nie przechodź 
obojętnie
gdy drogę
przetnie ci
drugi człowiek

* * *

fatum 
tak nieodparte
i nieuchronne
że czas
poddaje mu się
bez wyjątku

uwięzieni
w sieci myśli
jak marionetki
w teatrze marzeń
gramy swoje
role

sterowani
to w lewo
to w prawo

uciekamy
przed losem
pisząc
od nowa
każdy swój dzień