gdy przychodzi czas
rozliczeń
charakter
księguje zyski
spisując straty
po stronie serca
przychód pełen kłamstw i emocji
obłudy i miłości
trzeba umniejszyć
o podatek łez
z których przychód
i tak ma wartość dodaną
bilans daje nadzieję
na bezchmurne niebo
w kieszeni
został jeszcze grosz
na lody
czekoladowe
niepokorna cisza
przeszkadza
tworzyć
rozprasza
twórczy niepokój
głuchym brzmieniem
kradnie myśli
rozbija je
z hukiem
o bruk
by artysta
obudził się z letargu
odłożyłam na półkę
encyklopedię pomyłek
vademecum życia
słownik obcych słów
i prawd
wśród starych tomów
znalazłam
zakurzony leksykon
niemożliwego
pozbawiony patyny
przeniósł mnie
w świat
pełen marzeń
jak tomik
współczesnych
wierszy
zostawiłam za sobą
nienawiść
uśmiechem
zniszczyłam
kłody
rzucane pod nogi
problemy
same się
rozwiązały
a łzy przestały
palić skronie
w krętym labiryncie
codzienności
próbuję
odnaleźć drogę
do siebie
do szczęścia
do ciebie
w wysokiej trawie
znalazłam
klucz
który otworzy
każdą furtkę
w poszukiwaniu cienia
skryłam się
w ramionach lasu
zapach
rozgrzanego igliwia
przypominał wędrówkę
do źródła nas
wiatr ożywił emocje
zaklinając pamięć
pod palcami
chropowata kora
rzeźbiła
ścieżkę do zagubionego serca
rozgrzane ciała
wspominają
rozkosz dusznej nocy
w blasku gwiazd
mieni się
alabastrowa skóra
owiana mgiełką pocałunków
jak chłodnym jedwabiem
muśnięta aksamitnym dotykiem
silnej dłoni
nienasycona bliskością
drży w oczekiwaniu
pożądania
