jest perłą ukrytą na dnie oceanu
tęsknotą i pragnieniem
różą ogrodów
światłem gwiazd
rozjaśniającym drogę
zbłąkanym duszom
czeka za rogiem
by podzielić się przeznaczeniem
nie oczekuje niczego w zamian
karmi się marzeniami
kpi z rozsądku
kierując się tylko sercem
nie potrzebuje powodu
by kochać
tych, którzy najbardziej
tego potrzebują
najlepiej płakać
w deszczu
bo tego
nikt nie widzi
nie trzeba łez wycierać
nie trzeba
się ich wstydzić
on swoje
chłodne krople
wymiesza
z twymi łzami
najlepiej płakać
w deszczu
bo taki płacz
nie plami
zaśniedziałe nieporozumienia
jeszcze mogą błyszczeć
prawdziwym
srebrem uczuć
wystarczy tylko
wypolerować złość
by jej blask
oślepił głupców
bladobłękitne niebo
objęło nas
ramieniem tęczy
by przenieść nas
w baśniową krainę
wolną od trosk i bólu
tryskającą szczęściem
aż po horyzont
nad przepaścią rzęs
zawisła łza
uciekając
przed nienawidzącym wzrokiem
nie poznała duszy
- z niekochania przybyło jej lat
ból przeszywa ją
do kości
chłodem otula serce
zamieniając je
w sopel lodu
łatwo go rozbić
gdy wypadnie z rąk
cierpienie
dręczy ciało
ale daje siłę
choć
sprawia ból duszy
jest źródłem mądrości
uczy cierpliwości
nie czekając na łaskę
w ciszy
ogrzewa się nadzieją
i uśmiechem
drugiego człowieka
czas
ściga się
z samotnością
by ją wyprzedzić
wyleczy rany miłością
wybaczy
zapomni
ale nie cofa
krzywd
rozmywa je tylko
chwilą szczęścia
płynącą od nowa
