* * *

wiosna 
uniesie cię 
na delikatnych 
falach wiatru

śnij
by rano miłość 
pukała do okna 
i pozwoliła ci uwiecznić 
obrazy na płótnach 
rzeczywistości 

bądź moją wyobraźnią
by każdy sen 
był upojny
jak świergot słowików
wśród fiołków

* * *

nie ubrała 
zielonej sukienki
w pośpiechu
pogubiła kwiaty
bo zaspała

kroplą deszczu
nieśmiało
spadła z nieba
odziana
w marną szatę
skryła się
w śniegowych
płatkach

teraz 
wstydzi się 
słońca

* * *

balansuję
między piekłem a niebem
na krawędzi życia

w drodze 
do nieznanego jutra
mijam wczoraj
niepokorne

dzisiaj
przystanę na chwilę
by w twoich ramionach
odnaleźć spokój

* * *

zamknięta 
w klatce nocy
dusza
walczy 
o sens życia

wyje do księżyca
jak bezdomny pies

pod poduszką
szuka rozwiązania
kołdrą otula
rozterki
ukojenie 
miesza się z bólem

latarnia oślepia
podrażnione oczy

igraszką półcieni
blask świtu
rozgonił mrok

* * *

spotkałam obojętność
spacerowała
między
brzegiem piasku
rzuconym w twarz
a morzem
wylanych łez

krzykiem mew
rozgoniła ból
pianą zmyła 
kłamstwa

zamkowym murem
otoczyła serce
szczelnie
nie prowadzi do niego 
żaden most

* * *

smutek
przysiadł w kąciku
pełnym wspomnień

nie było tam łez
tłumaczeń
i żalu
był tylko okruch 
rozczarowania
cień czułości
garść rozkoszy
potok słów

w szkatule 
zamknął myśli
by znów się
uśmiechać 

* * *

zapomniana wiosno 
kaczeńce
wyjmujesz z wianka
mówiąc że to 
słońca promienie

w zielonej sukni
w sercu już mieszka
myśl moja zazdrosna

błądzisz po parkowych ścieżkach
wlewasz w serce
cień nadziei
gdy wchodzisz
tanecznym krokiem
bocznymi drzwiami