* * *

milion myśli 
natrętnych
tysiąc przeczuć 
pokrętnych
kilka słów 
nieprzełkniętych

stojąc na rozdrożu
sumienia i czynów
wypatruję tego co ważne

na bezdrożach myśli
słysząc cichy jęk 
żyję

wśród obłoków wspomnień
nie próbując zapomnieć
jestem

* * *

jak pokazać
mu kolory
kiedy wszystko 
widzi szare?
trudne

odnaleźć ten uśmiech
choć na twarzy
wciąż smutek 
a niepokorna
myśl poranka
zasępiona
w swej naturze
poszła na spacer

odreagować wątpliwości
poszarpanego serca
gdy skryte pod powiekami
oczy dostrzegają obrazy 
własnej wyobraźni

tylko ptaki szare
zatrzepotały skrzydłami
wzbijając się ku obcemu światu

zerwał się wiatr
i barwy przemieszał

a karły moralne
tańczą w deszczu

* * *

przysiadła na kamieniu
zmęczona
surowością charakteru
maską łagodności
przydziewaną co rano
wpatrzona w niebo
samotność
szuka ukojenia
marznąc
w promieniach słońca

* * *

dusza bez miłości 
plajtuje
topiąc we łzach
życiowe plany

nie wierząc w szczęście 
dobiera wciąż nowych 
wspólników
spisując z nimi 
intercyzę uczuć

zapisane na papierze emocje
nabierają wartości
urzędowa pieczęć 
nadaje im sens 
i pozwala mnożyć zyski

* * *

stanęła nad przepaścią 
zapatrzona
w niebo
gubiła strach

w tęsknocie
znalazła odwagę
siłą woli 
rozpostarła ramiona
jak orzeł
i poszybowała 
w krainę marzeń

pod powiekami 
znalazła spokój

* * *

bez opamiętania
pędzą 
do utraty tchu
dni zmęczone
i szare

szukając 
beztroskiego nieba
gubią
sprawy ważne
brną w drobiazgach
po kolana

obrzucone błotem
usychają z tęsknoty
za słońcem

* * *

przytul noc 
jej ramiona 
kryją tajemnicę
spełnienia

przypatrz się gwiazdom
w ich odbiciu
odnajdziesz sens

wsłuchaj się 
w szept księżyca
usłyszysz
swoje pragnienia