* * *

w deszczu smutku 
zatopiłam dzień

przemoczona
ścigałam się
ze złością

zziębnięta
walczyłam z czasem
parasolem

wieczorem
w cichym 
stukocie kropel
na dnie kałuży
znalazłam spokój

* * *

ludzkie ości
dławią
jak nienawiść
rzucana co krok
na ulicy

ludzkie ości
zabiegane
i ostre
ranią sumienia
kolcem
pretensji

ludzkie ości
plują jadem
by zatruć
nam życie
dla zabawy

* * *

chaotycznie 
rozkołysane niebo
w rytm 
czerniejącego świata 
z wiatrem ulatuje

gdy gaśnie światło 
zostaje tylko dusza
przykrywająca 
samotnego anioła 
który jeszcze 
nie odleciał 

tylko chmury
w ciemniejących barwach 
radośnie
płyną razem 
w bezkresną dal

do matczynego serca
ulepionego 
z twoich uśmiechów

to ona 
złapała cię w objęcia
gdy cierpiałeś

tylko ona
umie  słuchać

a wystarczy jej 
ciut nieba 
i twoja miłość

* * *

miarą samotności
jest bezkres 
nocy czarnej 
i gęstej
od wspomnień
pozwala
odnaleźć siebie
zanim obłęd
odbierze sen

* * *

między
tobą a mną
na krawędzi cienia
jest droga
na jej rozstaju
ślady stóp

strome 
kamienne ścieżki
przed nami

jedne prowadzą
do piekła
drugie ku obłokom

gdy zrobimy
pierwszy krok
nie będzie odwrotu

* * *

zabierz ten ból
który wypala skronie

zabierz tę siłę
która zaciska pięść

zabierz ten gniew
którego krzyk
zabija ciszę

oddaj ten spokój
który pozwala
tańczyć w deszczu
 i płakać w słońcu

oddaj mi wolność

* * *

otwierając 
serce dla innych

w zamian
nie licz
na zbyt wiele

za swoje wymaganie

zapłacisz
najwyższą cenę
dobroci

rozczarowanie