* * *

codziennie 
przybywa mi lat

układam życie
z porozrzucanych puzzli
bez twoich słów
bez pustych dni

w ciszy
utkanej z pajęczej mgły
układam siebie 
znów od nowa 

posklejana dusza
widzi więcej
już nic nie musi
nic jej nie rozerwie

* * *

zapłonęło jezioro 
żarem 
gasnącego dnia

woda spokorniała
usypiając fale
na brzegu

sny w tataraku
ukryte
kołyszą nas
aż do świtu

* * *

w labiryncie myśli 
błądzę prowadzona
księżyca łuną

zimny wiatr
mrozi serce
aż do krwi

ogień 
tlący się w duszy
roztapia 
kryształy łez

idę 
aż po świt
rozmazując pod stopami
krople smutku

* * *

w ciasnej codzienności 
brakuje mi tlenu
stawiam kolejne granice
by złapać oddech

trzeba się odgrodzić
znaleźć kierunek
okiełznać lęki
by przekroczyć bariery

otoczna murem
zaczynam żyć
od nowa

* * *

samotność świtu 
rozpościera 
skrzydła niepokoju

porzuca 
kołderkę mgły
by rozkwitnąć
w pierwszych promykach
budzącego się słońca 

i odfrunąć w dal

* * *

zapadam się 
w noc
jak kamień 
w wodę głęboką

zamykam oczy
otwieram duszę
nasłuchuje 
kroków świtu

nadchodzi powoli
rozwiewając 
myśli złe

* * *

spochmurniało niebo 
w moich oczach
chłód przestrzeni
gęstnieje
między nami

ubiorę cię w słowa
otulisz mnie
pragnieniem

dziś - jutro
aż do utraty tchu