* * *

nad rwącym potokiem 
myśli igrają 
z wiatrem

zdobywają 
kolejne szczyty
rozbijając o skały
wędrujące marzenia

na szlakach 
wspomnień
mijam 
dobrych i złych

samotnie
idę w stronę słońca
by spalić żal

* * *

nocą przytul 
gdy zrzucam pancerz
codzienności

ubierz mnie 
w dotyk
jedwabiem szeptu
rozbij strach

scałuj ból
tętniący w skroniach

ochroń duszę
przed samotnością
uwięzioną w myślach

w dzień
po prostu bądź

* * *

z myśli bezsennych 
utkałam pajęczynę

na nitki 
jedna po drugiej
nanizuję perły łez

zawiązuję pętelki
niepamięci
by wspomnienia
nie uleciały
babim latem

oplatam słowa
nadzieją spełnienia

* * *

noc 
metafora cierpienia
odliczana
godzinami samotności

przemijają
kolejne twarze
rozmywają słowa
blakną gesty

zostaje pustka
wypełniana 
minutami wspomnień

sekundy
łamią myśli
na pół
by wypełnić strach
przed milczeniem

* * *

wzburzone niebo 
zalało ziemię
łzami lata

krzykiem rozdarło
słoneczną powłokę
iskrami 
paląc strach

ostudziło radość
zmyło zabawę
z plaży
spieniło falę

opustoszały ulice
i tylko w kałużach
tętniło życie

* * *

wyszłam z siebie 
by w deszczu 
oczyścić myśli

między samotnością
a pustką
szukam rozwiązania

krok za krokiem
opuszczona
zbieram kwiaty
żalem karmione

otulona szalem
utkanym z niepewności
przytulam strach
przemoknięty
do ostatniej łzy

* * *

nocą 
wszystkie drogi 
prowadzą do świtu

myśli biegną 
nieubłaganie
omijając 
drogowskazy słów

przyspieszają 
potykając się 
o milczenie

wiatr
rozwiewa wątpliwości
budząc poranek 
ptasim śpiewem