* * *

za dużo przeżyć

myśli pędzą 
jedna za drugą
targają sercem
tumanią rozum
nie dają złapać tchu

brakuje słów
by wykrzyczeć ból

* * *

kotara mgły
opada na ramiona świtu
przynosząc ciężar
samotnej walki
o przetrwanie 
w pospiesznym tłumie
zobojętnienia

dobrze, że noc
zaczerniając 
codzienne troski
odejmuje nam lat

* * *

pod płaszczykiem bezradności
przychodzi znienacka

skowyczy jak zbity pies
o szklankę wody
ciepłą michę
dach nad głową

kłamstwami 
kradnie serce
nasycony odchodzi

obrzucając kamieniami
szklany dom
nie wie
że odłamki 
odebranych marzeń
zabiją jego duszę
powoli

* * *

jesień przyszła
kasztanową aleją
rzuciła pod nogi
szczęście
zbieraliśmy je garściami
nie zważając 
na kolce

złotym
płaszczem liści
otuleni
układaliśmy bukiet 
wspomnień
pachnących
dziką różą i głogiem

* * *

zanurzona 
w aksamicie fotela
słuchała 
upływającego czasu
nawlekając łzy

sznurem pereł
ozdobiła szyję
jak pętlą

odeszła
skrzypiąc wspomnieniem

* * *

nad przepaścią myśli 
strach 
zbudował most
z żelaznych marzeń
i drewnianych obietnic

teraz 
łatwiej będzie 
tęsknocie
odnaleźć sens dobra
w rzeczywistości

* * *

atramentem nocy 
kreślę słowa
niewypowiedziane

płomień świecy
łagodzi
ostre pióro 
by nie rozdarło
zaklętej
w papirusie
duszy

w almanachu niepamięci
dojrzewają
myśli nieujawnione