* * *

spóźnieni
o krok od szczęścia
biegniemy za marzeniem

szybciej i dalej
gubiąc po drodze
kilometry celu

zatrzymując się
nad przepaścią
obietnic
łapiemy oddech
przed kolejną
wędrówką dusz

* * *

otwarty świat
tłum ludzi
puste twarze

i ból w sercu
zabijający 
codziennie od nowa

milczące spojrzenia
goją blizny 
po szczęściu

rany zamknięte

* * *

orężem myśli uzbrojona
staję do walki
z wojskami kłamstw
wytoczonych

na granicy perfidii
zgromadzone stadnie
strojne 
w maskujące uśmiechy
czekają 
by wystrzelić

gdy niedopałek
sumienia
rozpali lont nienawiści
jeden wybuch
zamieni w nicość
misternie budowane
szklane domy

* * *

podróż w głąb siebie
pozwoli odkryć
nieznane lądy 
ukryte
za oceanem uczuć

ostrożnie odkrywaj
ich tajemnice
byś nie rozbił się
o skały myśli
niepożądanych

* * *

w chmurach 
tonę
na mglistej górze zanurzona 
zagubiona 
zachwycona 
zwiastując 
wiosenną burzę 

w chmurach
tonę
one wirują 
oddalona 
odgrodzona 
nieskończona 
burzę myśli zwiastują 

* * *

zatracając się 
w drodze 
bez celu
wiatr popycha nas
w próżnię zdarzeń 
niepotrzebnych

igrając z bezsensem
tracimy orientację
brodząc w bagnie myśli

azymut 
wyznacza tylko ból 
rozdzierający skronie

* * *

litery niepokorne
nie chcą stać
w rzędzie słów
gdy umierają poeci
boją się pustki
uciekają ze stron
w poszukiwaniu sensu
życia