* * *

zajrzeć  
w głąb studni 
to lustro duszy

szału atak
niemocy ból
poruszy wnętrze

wbija się
łamiąc duszę
wyobraźnię
nadzieję

złączone
siła marzeń
troska z cierpieniem

w lustrze 
szara twarz
płacze
rozmyta

sam 
dla siebie 
żyłeś
niepotrzebnie

* * *

wystarczy 
zrobić 
krok 
w srebrzystą sieć
by stawiając 
stopę na ziemi 
mieć złudzenie 
że panujesz 
nad swoim 
życiem 

wydostać się 
nie możesz
twe ciało 
słabnie nagle 
a umysł się chwieje 

pochłania cię 
ciemność
staczasz się
po zboczu
żywisz nadzieją

póki wiatr 
nie rozwieje 
myśli

na pół

półsłówkiem
półgębkiem
półsensem
określasz
swój byt

półtonem
półszeptem
prosisz
o głos

półchwili 
półżycia
półchęci

ciągle
to pół
brakuje
by zaistnieć

* * *

pustka
po brzegi
wypełnia
każdą 
minutę
czekania
na cud

na dnie
czary
goryczy
czeka
pełnia
rozczarowania

teraźniejszością

* * *

fragmenty nocy 
jak puzzle
rozsypały się
na bruku

w pośpiechu
układasz
od nowa
obraz niepamięci

próbujesz
ukryć brakujące
emocje
iluzją barw

* * *

na dnie smutku 
zatopione marzenia
czekają
na suszę łez
perlących

wiatr
przygnał ciszę
rozpaloną
złotem

w milczeniu
wypala perły
by przehandlować
za nie duszę

* * *

w ciszy 
przedwiecznej 
szukam ukojenia

przez 
niepoliczone dni 
duszy
samotność 
miesza się 
z nieufnością 

rośnie
najtwardsza skorupa 

przyjdzie 
taki dzień 
gdy 
pęknie 
z hukiem 
się rozpadnie

wyleci z niej 
skrzydlata siła 

krocząc po świecie 
urośnie 
stanie się sojusznikiem 
najsilniejszym 
z silnych 

pomoże 
znaleźć kogoś 
kto wypełni pustkę 
idącego samotnie w gąszcz 
nieokreślonych ludzi