* * *

zostawiłam za sobą 
nienawiść
uśmiechem 
zniszczyłam
kłody
rzucane pod nogi
problemy
same się
rozwiązały
a łzy przestały
palić skronie

* * *

w krętym labiryncie 
codzienności
próbuję
odnaleźć drogę

do siebie
do szczęścia
do ciebie

w wysokiej trawie
znalazłam
klucz
który otworzy
każdą furtkę

* * *

w poszukiwaniu cienia 
skryłam się 
w ramionach lasu
zapach
rozgrzanego igliwia
przypominał wędrówkę
do źródła nas
wiatr ożywił emocje
zaklinając pamięć
pod palcami
chropowata kora
rzeźbiła
ścieżkę do zagubionego serca

Erotyk XXIII

rozgrzane ciała
wspominają
rozkosz dusznej nocy
w blasku gwiazd
mieni się
alabastrowa skóra
owiana mgiełką pocałunków
jak chłodnym jedwabiem
muśnięta aksamitnym dotykiem
silnej dłoni
nienasycona bliskością
drży w oczekiwaniu 
pożądania

* * *

spacerując  
po turkusowym niebie marzeń
leniwie
rozpycham chmury
szukając tęczy
ona pokoloruje
mój świat
gdy tylko
musnę go dłonią

letnim deszczykiem zmyje nienawiść 
z leśnych dróg
złotym słońcem udekoruje skronie
ubrana w obłok zbiorę maliny
słodyczą nakarmię duszę

na progu nocy
księżyc osrebrzy drogę do szczęścia

Śmierć

gdy umiera przyjaciel 
ginie cząstka świata
pustki w sercu
nie wypełni
ani rozpacz
ani śmiech
ani morze łez
ani nadzieja
zostaje osamotnienie

i ta myśl:
czy inni pogrzebią pamięć o mnie
gdy tylko przysypie mnie ziemia?

śmierć
paradoksalnie budzi do życia
szukamy w nim schronienia
stojąc nad trumną
wypatrujemy słońca

Radośnie

cieszę się słońcem 
uśmiechem 
witam każdy świt

namiętność
prowadzi duszę
do doskonałości 
umysł traci kontrolę
by władzę nad ciałem
przejęło serce 

radość 
zatacza
coraz większe kręgi
jak kamyk 
wrzucony do wody