* * *

dusza 
choruje na smutno
od głowy aż do stóp
przeszywa bólem 
całe ciało
zalewając je potokiem łez

odbiera chęć istnienia
wpędza nas
w rozpacz
zwalniając oddech
buduje mur
ze złości i smutku
za nim zostaje
sens życia

Drzewa

człowiek jak drzewo 
potężne, trwałe
silnymi korzeniami
przywiązane do ziemi

w puszczy 
oddycha pełną piersią
rozkwita
trzepocząc na wietrze 
zielonymi listkami

w miejskiej dżungli
usycha 
bez szans na deszcz

liście opadają
gubiąc w tłumie
podeptanych ludzi
umierają 
w jesiennej szarudze

i tylko pamięć o nich
obrasta stare drzewa
jak mech
pełen nadziei 
na odnalezienie 
sensu życia

Erotyk XXXI

po kruchym lodzie
stąpam boso
w stronę twoich ramion

mróz
maluje gwiazdy
na szybie

blask księżyca
rozświetla drogę
do ciepłego oddechu na szyi
aksamitnego dotyku
gorących pocałunków
słów czule
szeptanych 

by zamarznięte łzy
roztopiła miłość

* * *

nieuniknione 
jak zła wróżba
zdarzy się zawsze
nie odczaruje tego
żaden anioł
ni wróżka

fatum zatacza krąg
goniąc szczęście

szukając w gwiazdach
dobrych ogników
zaczynamy wierzyć 
w duchy

* * *

otuliłam się silnymi ramionami 
jak ciepłym szalem
one mnie obronią
przed światem
tym dobrym
i tym złym
przed jesienną szarugą
i śnieżną zimą
deszczową wiosną
i gorącym latem 

wtulona niczym dziecko 
zapamiętuję chwile 
gdy spojrzenie znaczy więcej 
niż milion słów

* * *

zaklęta w kamieniu 
moc 
dodaje nam sił
jak starożytne kryształy
uwięzione
w ludzkiej duszy

garścią ametystu 
pokona fatum
zahamuje gniew
by blaskiem granatu 
przyćmić niebezpieczeństwo
rubinem namiętności
wiernością agatu
otworzy serca na miłość

talent szafiru 
przekuje w bursztynowy sukces
by nadzieja szmaragdu 
nigdy nie zamieniła się 
w perłowe łzy 

* * *

otwieram okno 

patrzę w gwiazdy

błyszczą w milczeniu

i tylko wiatr

kołysze kasztanem

pada deszcz

marzę

moje myśli

spadają na ziemię

zostawiając ślad
nocą