* * *

za kratami myśli
uwięziona dusza
czeka na wyrok
pokorna 
cicha
nie szuka świadków
swojego istnienia

* * *

być i nie być 
w jednej chwili
czas odlicza
nerwowe
minuty dnia

śnić i nie spać
jawa zabija
nocne marzenia

patrzeć i nie widzieć
ślepców wokół 
coraz więcej

milczeć mówiąc
gdy gwar ulicy
zagłusza myśli
jak ciszy krzyk

Byłaś

byłaś nutką orientu 
nieodkrytą tajemnicą
niosącą serce na dłoni

dotykałaś chmur
marzeniami
roztapiałaś smutki
jak gorzką czekoladę
by słodyczą
ucieszyć świat

wybuchem wulkanu
gasiłaś pożar dusz
piasek rzucony w oczy
wypłukiwałaś łzami

byłaś dla wszystkich
zapominając o sobie

dla ciebie
śpiewały ptaki
dając ukojenie
po ciężkim dniu

ukryta w ich skrzydłach
odfrunęłaś do nieba
w anielskiej szacie
też ci pięknie

wtulona w obłok
rzucasz nam
promienie słońca
by zapełnić pustkę
po Tobie

                                                                   - Agnieszce - 

* * *

zasnąć 
w puchu obłoków
bez bólu

wyciszyć
skołatane codziennością
serce

pozwolić marzeniom
dotknąć gwiazd
by rozświetliły duszę

* * *

cisza 
zaskakuje tajemnicą

o świcie 
bukiet stokrotek
muśnięty sennym słońcem 

cisza
snuje się
pod nogami 
nieskażonymi śladami 

pozwól zobaczyć 
posłuchać nicości 
zdejmując słońce 
z błękitnych zawiasów 
złapać burzę 
w cienką 
pajęczynę marzeń 

pójdę na spacer 
daleko w las
w zapomnienie

cisza
w bezkresie pragnienia
będzie jak sen
milcząca

* * *

słońce 
oślepia nas wiosną

wiatr
kołysze duszę
spokojem

po srogiej zimie
powoli
próbuje
pozbyć się lodu

* * *

pędzimy przed siebie
gubiąc sens
istnienia

potykając się
o ofiary 
codzienności
pokonujemy przeszkody
które stawia nam życie

zapatrzeni
w cel
zadeptujemy duszę
dobiegając do mety
widzimy tylko pustkę

zamiast sukcesu
zostaje nam strach