* * *

policzek przyciśnięty 
do szyby
pod powieką 
krajobraz wspomnień

obojętni 
podglądamy świat

czas zamarł

stchórzyliśmy przed tym
co skrywa ulica

wokół
tylu nieporadnych
ludzi

* * *

proste kąty ścian
ograniczają 
przestrzeń myśli

zatrzymując wzrok 
na teatrze cieni
iluzja
igraszka
kłamstwo
czekanie na Godota

klaustrofobiczny sufit
opada na powieki
zamykając łzom
drogę ucieczki

* * *

w białej sukni 
w chłodzie bezdusznym

alejami 
ludzkiej bezmyślności
bez wyrzutów sumienia
spaceruje śmierć

wrośnięta w ziemię
przejmującym jękiem
otwiera drzwi

bez pukania

bez słowa
zabiera duszę
zostawiając
otulone kirem
ciało

* * *

pod powiekami
spokój południa
ramiona z błękitu
kołyszą
łagodnym zefirem

słońce wypala
wspomnienia
zapisane szumem traw

cisza gra 
na skrzypcach
świerszcza

i tylko drzewa 
szmerem deszczu
poruszone
huknęły 

pękło niebo
ulewą rzeczywistości

* * *

samotność
lubi czerń nocy
długie rozmowy z księżycem
i liczenie gwiazd

samotność 
boi się dnia
ciszy tłumu
obcych twarzy
szczęścia

samotność
przysiada się znienacka
do każdego z nas
szuka schronienia
w cieniu naszych kroków

* * *

pamięć
tajemniczy sekretarzyk
szufladkuje wspomnienia 
dobre są ciężkie
opadają na dno serca
i tam mieszkają 
radując myśli
lekkie, napiętnowane złością
chwile
ulatują szybko
by nie zaśmiecać
duszy 

Sennie

do przystani zapomnienia
dryfuję
srebrną łodzią nocy

drogowskaz księżyc 
wskazuje
strudzonym kierunek 
gwiezdnym pyłem otulając
senne marzenia