* * *

noc jak czas 
pierzastych marzeń

gwiazdy jak ocean
senne tajemnice 
skrywają

w dłonie chwytają
barwne motyle
które muskają nam wargi

i spacer po rosie
na boso

spoglądamy w niebo
tyle w nim czaru
jakby złotym 
pyłem przysypane

* * *

spadają z nieba 
anielskie łzy
jesieni

wieje chłodem

wiatr tańczy 
depcząc 
zeschnięte myśli
opadające z drzew

czerwienieją z bólu
żółkną i brązowieją
z rozpaczy

zgrabione na stertę
niepotrzebnych
wspomnień

* * *

oślepiona blaskiem
twoich kłamstw
tracę ostrość
widzenia
na chwilę

pod
wachlarzem rzęs
skrywam
kryształy łez

gdy mgła złości 
opada na duszę
wyostrza słuch
wrażliwy
na każdy zgrzyt
twoich słów

* * *

pośród
zdarzeń dziwnych
co nadchodzą
szeleszcząc 
otworzyły się 
złote wrota

zatroskana 
codziennością 
przemierzam świat
podążam za wolnością
czekając aż odlecę 
tam poczuję się 
aniołem

* * *

nienawidzę 
umierających promieni
słońca 
i wewnętrznego smutku
wkradającego się deszczem

jesiennej desperacji
konwersacji z życiem
napawających duszę 
niepokojem

czekając
aż wiosna nastanie
widzę anioła
odfrunąć bym z nim mogła

ale stoję 
przy jesiennej ścianie
przytłoczona melancholią

* * *

dłutami wierszy 
rzeźbić serca 
tomami książek 
wykarczować las
żyć
dla chwili szczęścia
i uśmiechnąć się
do lustra

* * *

skuci łańcuchami 
w swoim rytmie życia

zamykając oczy biegniemy
pomiędzy kroplami deszczu
zgarniając po drodze
promyki słońca

szczęśliwe chwile łapiemy
tańcząc na krawędzi 

myśląc
że życie zmieniamy
robimy krok
w horyzont wpatrzeni
w radości poranka

budzą się w nas
wieczorne tęsknoty
przewlekamy
melancholii nić
przez księżyca
srebrną poświatę

idziemy razem
skuci łańcuchami