* * *

dzień 
odbity w szybach 
skąpanych 
w światłach
bladych

istnieje 
tylko pomiędzy 
kroplami fantazji

sercem 
otwiera
podwoje stacji 
do nieba

łaknie spokoju 
jak drzewo 
wichrem powalone

rozplącze 
zapadłe 
pęta marzeń
nim zaśnie

* * *

uwięzieni
w konwenansach
między
proszę a dziękuję
zagryzamy wargi
by prawda
bolała mniej
milczeniem
mówimy więcej
tnąc ciszę
krzykiem
tłumu

* * *

coraz mniej nocy
na sen

zamyśleniem
zajęta
ucieka godzinami
w świt
majączący 
bladym światłem
latarni

nie ogląda się
za siebie
gubiąc aksamit
czernią łez
malowany

zostawia 
tylko plamy 
na serc

* * *

jak niewyraźne 
widmo
kręcące się 
po ciemnym morzu
idziemy
w świat 

oskalpowany 
z ideałów

wymoszczony 
kłamliwą propagandą 
sterowany 
przez panów 
cywilizacji

paraliżująca 
niemoc 
jednego człowieka

niezdolnego 
do walki
idącego 
w niewytłumaczalnym 
kierunku 

szara chmara 
zamglonych umysłów 
pędzących za zyskiem

wyrwie się 

łamiąc się opłatkiem
pomyśli
o tym lepszym świecie

* * *

spopielała dusza
nie snuje 
marzeń

splata tylko
nici dni białe
z czernią nocy

i tak szarością
otulona
idzie przed siebie
bez celu

* * *

zastrzeliłeś 
mnie słowem
zadźgałeś 
kłamstwami

umarłam 
krzycząc 
z bezradności 

bez szans 
na obronę
niewinnych ludzi

idąc pod prąd
cienie 
mają dziwnie 
znajomy kształ

nie dają 
chwili wytchnienia

powoli zrzucając
ogniwa łańcuch
dążymy do wolności

bo to nasze prawo

* * *

w morzu domysłów 
najłatwiej utonąć
zwłaszcza
że sieci
zarzucone
przez wroga
nie ułatwiają pływania

trzeba je omijać 
jak rafy

oślepiają widokiem
dlatego
łatwo się o nie rozbić

tonąc
nie ma co liczyć
na wyciągniętą dłoń
i koło ratunkowe