* * *

cisza 
przytłacza noc
siłą swego głosu

ma już dość
słów rzucanych 
na wiatr
niepamięci

zagłusza 
wołanie duszy
utraconej

milczy

i tylko oczy
krzyczą 

bólem

* * *

czekanie 
wzmaga apetyt
na kolejny kęs życia
niebo 
błękitem płynące
trawę szeleszczącą
pod stopami
i słońce
załamujące promienie
tam - za horyzontem
gdzie ziemia
pali się
pod niecierpliwymi stopami
wiatru

* * *

wspomnienia 
codziennie
od nowa
przeprowadzają
operacje 
na otwartym sercu
dusza krwawi
niemym krzykiem
zacierając 
ślady łzami
blizny
bandażuje słowami

* * *

nad przepaścią
życia i śmierci 
zawisła 
pajęczyna nocy

zachłannie
zaplata sidła
na samotność
na ból
na trwanie

przywiązuje dusze
zaciskając
na szyi pętlę
bezsenności

wiąże supełki
niepamięci
do zapamiętania
kolejnych godzin
odliczanych
pojedynczo

* * *

przełamaliśmy się 
pogardą
przy wspólnym
stole obcych twarzy

smakowaliśmy zemsty
na dwanaście 
postnych sposobów

rozpakowaliśmy
ustrojone 
w kolorowe kokardy 
żale 
pretensje
kłamstwa
i strach

obdarowani
przyjaźni fałszem
życzymy sobie
wszystkiego

* * *

atrament 
oddaje wszystko 

według traktatu 
czuję się 
niewolnikiem 
barwy na papierze

jego ciepłem
bliskością
dzielę się
jak okruchami 
mego serca

to mój kontrakt 
pomiędzy 
sferą widzialną 
i niewidzialną
jak między 
życiem a śmiercią

* * *

spopielałe 
bólem źrenice
gasną
z każdą łzą
spływającą doliną
smutku gdzieś
pomiędzy 
uśmiechem
a myślą tętniącą
powieki
jak balsam
otulają rany
wypalone solą
rozpaczy