* * *

zamykam oczy 
by nie zgubić myśli
dręczących skronie

pod powiekami
maszerują słowa 
ustawiają się w kolejce
jedne po drugich
by spłynąć
doliną łez

zamykam oczy
by nie widzieć
bólu

* * *

samotność 
wtulona w fotel 

pocieszenia
szuka w deszczu

nie oczekuje 
wsparcia
a słowa 
ukrywa w wierszu

twarz zasłania
chmurami
gdy jest 
jej smutno

* * *

każdy jest sam 
ale we dwoje
łatwiej to znieść

gdy pustka
nabiera rozmachu
brakuje rąk
by się objąć

cisza krzyczy 
ostatnim tchnieniem
oddalając się
tylko o krok

* * *

odebrane nadzieje 
oblepiają niemocą
skrzydła duszy

coraz trudniej 
złapać oddech
pozbierać myśli
zrobić krok do przodu

coraz trudniej
wznieść się
ponad codzienność

każdy świt
przynosi
niepewność zmierzchu

* * *

niepogodzona 
z każdym kolejnym
dniem obojętności
oddala się
od samej siebie

od powiekami
skrywa obrazy 
niepamięci

akwarelą 
płyną w romanse 
pastelą 
szkicowane uczucia 
gasną
by zginąć 
przytłoczone 
ciężarem tempery 
rzczywistości

odchodząc od siebie
w szaktule myśli
zamknęła
strzępy serca

okruchy bólu
po których 
zostaną po latach
rubiny 
smutnych łez

* * *

przysiadłam 
obok nocy
zbieram myśli
rozrzucone
między tobą a mną

zapatrzona w niebo 
szukam wspomnień
które wypełnią pustkę

zostawią ślad
na urwanej drodze

wyznaczą 
nowy kierunek
bólu tętniącego 
w skroniach

* * *

mijamy się 
z cieniami świata

obdarte 
czasem dnia
kołysane żalem 
z dziurą w sercu
cerowaną nadzieją

codziennie upadłe
płytkie 
bez głębi
puste 
jak ten świat
słowa

podnoszą 
głowę wysoko
na bezradność 

kamienny 
krąg myśli
wieczna nicość

umieramy każdego
dnia powoli