* * *

słowa 
ulotne jak czas
zapisane w wersach
niepamięci
zmniejszają ból

w równych rzędach
ułożone
nie dają szansy
rozpaczy
by wylała 
kolejne łzy

nie pozwalają
zakwitnąć miłości
by nie zwiędła
na następnej stronie

słowa
choć bez znaczenia
często znaczą
zbyt wiele

* * *

w zaklętym kręgu 
pośród traw
szmaragdowych
w pełnym słońcu

zbudowałeś dom
szczęśliwy 
dostatni

okolony murem
zapomniałeś
o bólu 
wojnie
strachu

a może
nie słyszysz
bo ciebie 
to nie dotyczy

* * *

trudno tak żyć  
z pustą przestrzenią
gdy dłoń
nie zaciska już dłoni

wyrwy w sercu
nie zabliźni czas
gdy niewidzące oczy
tylk patrzą w dal

dusza porzucona
ulatuje
z każdym słowem
zapomnianym
zapisanym
w niepamięci serca

* * *

tak wiele myśli 
plącze zmysły
aż do szaleństwa
nocy letniej

tak mało słów
by wyrazić 
rozkosz promieni
zachodzącego słońca

w ekstazie 
czerwono-złotego nieba
rozpływam się
w miękkich ramionach
rozkołysanych chmur

* * *

wczoraj byłeś 
odpowiedzią
na codzienne troski

balsamem 
na ciosy zadawane
znienacka

nadzieją
na lepsze jutro

dzisiaj zostałeś
tylko pytaniem 
bez odpowiedzi

* * *

za kolejną gwiazdę 
przehandlowałam 
noc czarną

niebo przekupne
oddało długie godziny
snu na jawie

milczeniem 
przykrywam dzień
wołam noc
śmiechem

wśród chmur zawieszona
kołyszę się
w górę i w dół

wiatrem otulona
zdobywam
nowy świt

* * *

pustka 
nie trapi mnie
żadna myśl
nie targa mną
żadna emocja

cisza
wypełnia duszę
po brzegi

niezmącony gestem
spokój
kołysze ją
bez słów