* * *

Latarnia
osrebrzyła noc
by łatwiej trafić
do marzeń

w lekkim półśnie
zawieszeni
szukamy pocieszenia
w gwiazdach

mleczną drogą idziemy
ku księżycowej krainie
tam,
gdzie czas
wolniej płynie
byśmy  mogli
nacieszyć się sobą
do woli

Ułaskawienie

Dusza
uwięziona za kratami
serca
samotnie czeka
na ułaskawienie

chce być wolna
od bólu i trosk
od obcych uśmiechów bliskich ludzi
fałszywych przyjaciół
chcących tylko jednego
od rutyny codzienności
zabijającej resztki
tlącego się w nas
człowieczeństwa

* * *

Ziemia zdziczała
obrzuca nas błotem
nie rodzi już dorodnych owoców
rzuca nam tylko
zgniłki pod nogi
które zbieramy
do koszy
z nadzieją

suche trawy
układają się w rżysko
po którym nie da się
spacerować
a my brniemy w głąb
raniąc bose stopy

ostre słońce
wypala nam oczy
oślepiającymi promieniami
wskazuje horyzont
za którym już tylko
nędza
głód
i ból

* * *

Poezję układam
jak zabawki
na półkach
sploty myśli
rozczesuję grzebieniem natchnienia
słowa w motyle zamieniam
wyrażając nienazwane
słońce chwytam
za promień chmury
za strumień strugi

Poezją celuję
jak z karabinu
rozlewam krew łąjdaków
i niewinnych straceńców
odkrywam tajemnicę
łamiąc kołem

nalewam czarę goryczy
ogień spuszczam na ziemię
litanią praw grzech naznaczam
rozdaję kwiaty ciesząc oko

daję siebie za nic
rozdaję po trochu
 - kawałek duszy
część serca rozległą
strzępek myśli
i czas, którego tak mało

Poezją się gniewam
 - na wszystko
nie pytam
nie czekam
nie próbuję zrozumieć
zadaję ból
rozkładam uczucia
palę za sobą mosty
miasta niszczę
nie słucham płaczu nawet

Poezją
 - bo czasem tylko tak umiem

Erotyk XIII

ciągle pamiętam zapach
naszego ostatniego
wieczoru
twój cień na ścianie
twój dotyk - tak delikatny i ciepły
cierpki smak rozkoszy
słodycz pocałunków
twój uścisk - silny
na mojej dłoni
drżącej ze szczęścia

Bezsilność

jak łatwo mówić
o przeznaczeniu
czując się bezsilnym

brak władzy
nad życiem
rodzi ideologię
dziwnych zdarzeń losu

ważymy na szali
dobro i zło
wybieramy przeznaczenie

idziemy drogą
którą nam wskazuje
zawsze
wchodząc do grobu

* * *

zakręceni
w swoje sprawy
zagubieni
w tempie życia
wciąż bez czasu
na czekanie
wypatrując
wolnej chwili
ogarnięci magią pędu
nieprzychylni ciągłym zmianom
 
zabiegani
- wciąż do celu
dodajemy dniom nocami
godzin, które gdzieś uciekły

sami już nie wiedząc, po co
czując tylko
- że tak trzeba