* * *

oślepiające światła nocy
wskazują drogę
do zbłąkanej duszy
zranionego serca
osamotnienia
pulsując
kierują wędrowca
we właściwą stronę

Noc

spalona słońcem ziemia 
szukaj ukojenia
w chłodzie nocy


gwiazdy  
otulają się 
księżycowym pyłem


szmaragdowe korony drzew
czekają na deszcz
wywołany powiewem
anielskich skrzydeł

Wiatr

ubrana w wiatru sukienkę 

spaceruję łąką
po skoszonej trawie
jak wiosenny zefirek
przelatuję cicho
delikatnym dotykiem 
pieszcząc maki

by w jednej chwili
zamienić się wicher
trzaskam wtedy okiennicami
wychodząc z siebie

sztormem 
skłócę fale z lądem
by halnym pogodzić góry 

potrafię jak huragan 
złamać drzewo
tornadem zniszczyć świat
i morską bryzą 
musnąć 
zapatrzoną we mnie twarz

* * *

w niezapamiętaniu 
gubię beztroskę 
wspólnej chwili
myśląc
że wróci


słonecznym promieniem
tęczowym
blaskiem nieba
rumieńcem zrywanych malin
by ukryć ją pod leśną pierzynką
utkaną z miękkiego mchu


otulona leśnym runem
ma szansę
przetrwać 
w niezmąconej ciszy
wspomnień

* * *

bezsilność
dopada znienacka
rozwija się po cichu
by przytłoczyć hukiem
zakrada się
na palcach
oplata skronie
bezszelestnie
zabiera sen

Dusza

smakowałam świat 
do końca

w deszczu 
tańczyłam boso
kwiaty na łące
rwałam garściami

odkrywałam leśne tajemnice 
podglądając ptaki
zdobywałam górskie szczyty

zachłanna 
chciałam się na obłoku pobujać
ale zabrakło mi kilku centymetrów
by dotknąć nieba

diabeł przyszedł z pomocą
i postawił warunek

śmiertelna dieta
zrzuciłam tylko
21 gramów

* * *

na łące
pełnej złotych mleczów 
zdmuchnęłam marzenia
poszybowały 
na delikatnych 
białych parasolkach 
prosto do nieba
misternie utkane
jak koronka
dryfując na wietrze
mają przynieść 
szczęście