* * *

kropla rosy 
doskonała
zamyka w sobie
świeżość poranka
blask nocy
wspomnienie 
błękit nieba 

delikatna
jak łza
zatrzymana
na brzegu rzęs

gdy rozbije się 
na policzku
straci formę

* * *

ona 

jak Wenus

piękna

mądra jak sowa

delikatna jak płatki róży

zalet mająca tysiące

i tyle samo wad

on

niczym Mars

silny

rycerski

pełen tajemnic

dwoje ludzi

jeden świat

stąpają po orbicie życia

trzymając się za ręce

szukają drogi

miłość tli się

w powietrzu

Erotyk XXX

noc jest surowym reżyserem
na scenie rozkoszy
jest czas 
tylko na jeden akt
otulony blaskiem gwiazd
szeptem 
wypowiadasz kwestię
miłości
wokół cisza
pełna gestów
i igrających półcieni
wpatrzony w przestrzeń
szukasz swojej gwiazdą 
mleczna droga 
wskazuje kierunek wędrówki 
na krańce świata
tam, gdzie zaczyna się świt  

* * *

idę  
przed siebie
brukowaną drogą
pod wiatr
za mną 
skamieliny
ludzkich twarzy
pełne obojętności
zawiści
niespełnionych obietnic
kłamstw
pogardy

przede mną
pustynia
nieznajomych
białych kart
które trzeba zapisać
od nowa

* * *

miłość 
to obietnica 
rzucona na wiatr
w złotym słońcu
pośrodku lata

to spacer
w milczeniu
gdy jesienny chłód
przeszywa dusze

to ciepło ramion
gdy lód
pokrywa szronem
zranione serce

to jaskółka
która na skrzydłach
dźwiga nadzieję
że obietnica
rozkwitnie szczęściem

* * *

samotna 
w tłumie ludzi
zraniona milczeniem 
odrywam kawałek serca
nadzieja 
kryje iluzje  
zabije 
ocali 
to co w nas najlepsze
z daleka 
oglądam ruiny miast
zalane pola
brak człowieczeństwa
czas się zatrzymać
tam
ktoś nas woła

* * *

pędząc przez  miasto 
nad szarymi obłokami
szybuję niczym orzeł
w nich
zatapiałam 
smutki i zmartwienia 
jak bogini 
oglądam
na trawie porozrzucane 
niewinne brylanty
są jak malutkie 
szczęścia krople
boję się nimi zachłysnąć
gdy podziwiam zorzę