* * *

samotność 
w tłumie
rozbija się łokciami
biegnie 
przed siebie
na oślep
by uciec od zgiełku
pełnego bólu
rozpaczy
współczucia
i współistnienia
w zakamarkach duszy
szuka schronienia
tam, gdzie nie widać łez

* * *

zamknięci w czterech ścianach
samotni geniusze
bez planów
marnują szansę na ucieczkę

wokół martwa cisza
nie mogą znaleźć swojej drogi
piszą
komponują

noc staje się przyjacielem
dzień wrogiem

z nut zapisanych
płyną akordy
jak łzy

tak pragną uciec

świt
codziennie
daje im tę szansę

* * *

człowiek 
jest za słaby
by pokonać 
wszystkie 
przeciwności losu
są zbyt silne

to w nich 
jak w lustrze
odbijają się
ludzkie niedoskonałości
zwątpienia
i troski

a czas
zapisuje je 
na twarzach
kolejną zmarszczką

* * *

dni płyną jak rzeka 
powoli do celu
minuty 
stają się godzinami

ludzie 
siedzą bez ruchu
już nie tacy młodzi
twarze poorane
w oczach
zgasły iskierki
słońce grzeje 
nie chce wypalić uczuć
chcą zapomnieć 

za późno 
wiatr wieje
twarze spoważniały 
przez życiowe niedole
i tak przeminął 
ich cały świat

Ptaki

zamknięta
w klatce świata 
szukam słońca
by ogrzać w nim duszę
choć jego blask
oślepia sowę
zza krat chmur wypatruję
ciepłych promieni
by rozprostować skrzydła
jak orzeł 
poderwać się do lotu
uciec w stronę tęczy
by nie dać się złapać 
jak wróbel
w garść nienawiści

* * *

kropla rosy 
doskonała
zamyka w sobie
świeżość poranka
blask nocy
wspomnienie 
błękit nieba 

delikatna
jak łza
zatrzymana
na brzegu rzęs

gdy rozbije się 
na policzku
straci formę

* * *

ona 

jak Wenus

piękna

mądra jak sowa

delikatna jak płatki róży

zalet mająca tysiące

i tyle samo wad

on

niczym Mars

silny

rycerski

pełen tajemnic

dwoje ludzi

jeden świat

stąpają po orbicie życia

trzymając się za ręce

szukają drogi

miłość tli się

w powietrzu