* * *

za kratami myśli
uwięziona dusza
spada na dno
tam, gdzie 
anioły

smutek
obezwładnia
skrzydła
do bólu

a rano znów
będzie trzeba 
żyć 
od nowa

* * *

samotny 
zatruty 
czarnymi chmurami 
czas

spojrzał 
na pustą 
od rozkruszonych łez 
ziemię 

w oddali 
szedł 
człowiek 
mały tchórzliwy
zadumany 
bez śladu życia

nieznający 
już głosu 
własnego sumienia
jego
mroczna dusza
rozdarła 
mu serce

i znikł wraz 
z bezcennym 
ostrożnym 
uśmiechem

* * *

targany 
wiatrem 
uleciał ku górze

uniósł 
się nad ziemią
by zaraz opaść 
i wznieść się 
ponownie 

tęczą 
przyzdobiony
motyl

opętał 
wszystkich 
urodą 
i padł wśród 
traw 
kończąc 
swój żywot 

uleciała ku górze 
dusza motyla 
brodząc skrzydłami 
w nicości

* * *

wieczny 
nieświadomy 
swej mocy 

płaczesz

tyle krzywd 
wyrządzonych 
w świecie ludzi

prawd ukrytych 
w jaskiniach kłamstw
śmierci i głodu

nadając 
sens słowom 
dajesz 
nadzieję na 
godne życie

utkany miłością 
nadziei 
biegniesz 
zatłoczoną 
szarą ulicą

spodziewając się
że ósmy 
cud świata 
będzie trwał

niestety
podążamy
do ziemi
pełnej 
zapomnianych nagrobków 
obrośniętych mchem 

* * *

szukałam wolą 
szukałam życiem
czarodzieja

a on zawsze
błądził trzymając
mnie za rękę

zawsze zawodził

szukałam 
go w wyobraźni
nic nie mówił 
był taki cichy
uciekał 
by w dzień pomagać
mimo gniewu

przez sny 
i zapomnienie 
w myślach
w lękach
przez wspomnienie 
szukam znów
mojego czarodzieja 

* * *

nie rzucaj 
w kąt 
miłości

niechciana
potłucze się
na kryształy
łez

nie zatamujesz
ich krwotoku

w pośpiechu
odwracasz wzrok

uważaj 
możesz się 
o nią
potknąć

* * *

na powiekach
cudzego snu
zasypiamy powoli
unosząc się
nad marzeniem

w zwiewnej sukience
przekraczasz
niebieską bramę
do życia
które chcesz mieć