* * *

umówiła się 
z życiem 
na później

w pośpiechu
dzwoniąc
że nie zdąży
przełożyła
dni i noce
za sprawy
niecierpiące
zwłoki

rozminęła się
z marzeniami
stojąc w korkach
obojętnego tłumu
pospieszającego
sens klaksonem

łapiąc oddech
wykasowała
emocje 
esemesem

* * *

utkana z lęku
samotność
w zaułku nocy
szuka
schronienia

przysiadła
przy księżycu
nieopodal
marzenia

sen 
zburzył 
jego sens
nagłym 
przebudzeniem

wiatrem zdmuchnął
opiłki gwiazd
aż do świtu

* * *

uprzątnijcie
gruzy 
poprzednich 
stuleci

pozbierajcie 
popioły
poprzednich
epok

nie 
naginajcie świata
do własnych 
celów

stań przed
trybunałem 
potępieńców

oni zniszczą
twoją
dobroć

bo życie 
to surowy
sędzia

* * *

zniechęcona 
robi
kolejny krok

w przód
w tył
w bok

gdzie pójdzie
nie ma znaczenia

to ciągle 
ten sam
punkt odniesienia

* * *

w drewnianych 
ścianach
cisza 
z krzykiem 
mieszają obrazy

setki 
twarzy
tysiące 
dni

nieudane 
falsyfikaty
ludzi prawych

nadzieją
przestrogą

przyszłość
obnaża się 
światu 

chce
zamknąć 
usta 
wykrzywione
przestać 
być 
człowieczeństwa 
plagą

i odzyskać 
dusze 
zatracone
od zaraz

* * *

nad przepaścią dnia
zawieszeni
szukamy
drogi odwrotu

robiąc
krok do tyłu
stajemy
na progu nocy

tam szybciej 
mija czas

łatwiej 
jest zacząć

żyć na nowo

* * *

spojrzeniem
dotknąć bólu
gdy mgła
wspomnień
zabija czas
od nowa

tak trudno
przeniknąć
ranę duszy
na wskroś

tylko
jedną łzą