* * *

jak ćma do świecy
bez rozumu
brnie dalej
w ułudy
konwenanse

gdzie kłamstwo
w prawdę przebrane
przekrzywia
rzeczywistość
jak zwierciadło cyrkowe

gdzie dobro
zdeptane
tonie w kałuży
zalane zółcią
zła rozsianego

jak ćma
oślepiona
musi się sparzyć

* * * *

czare koronki
bezsennej nocy
skrzą się
wspomnieniem
płomieni
migoczących
w zamkowej wieży

mroźne śnieżynki
topniały
pod czułym dotykiem
niecierpliwych
dłoni
pocałunkami
rozgrzewając duszę

czarne koronki
pod powiekami
okiennic
skrywają 
księżycową tajemnicę
pragnień

* * *

na wiatr rzucone
splątane
pajęczą nicią
niedopowiedzenia
układają się
w słowa
bez znaczenia
w bezszelestne
gesty 
zatopione
w ciszy serc

* * *

codzienność 
pokryta 
czarną łuną

zegar na wieży
odmierza czas

zło 
swym ciężarem 
ludzi przygniata

budzi nienawiść
i bunt

ból 
od środka 
rozdziera 
swymi szponami

ucieka 
przed strachem
biegnie 
przez ciemny las

zastanawia
jak przeżyć 
miesiąc
rok

dzień pali
jak ognia 
żarzący kęs 

sens życia

* * *

pomimo drogowskazów
błądzę
drogą krętą
kamienie
bolą pod stopami
a ciernie marzeń
zarastają 
pobocza
z każdym
kolejnym krokiem
robi się stromiej
i coraz dalej

* * *

tym ostatnim 
listem
zamykasz drzwi
do swojej duszy
skrytej
za kotarą myśli

każdym 
kolejnym słowem
otwierasz okno
do serca
stęsknionego

czekając 
na kolejne
post scriptum

* * *

idąc
kamiennymi schodami
wypełniam przestrzeń 
emocjami

myśli złe
rozbijam o skałę

dobrezamieniam
w marzenia

lubię stać 
na moście 
biec 
pod prąd 
zamykać w sercu
resztę człowieczeństwa 

układam plan
nocy i dnia
nie przekracając
sensu życia
męczennika