* * *

podali sobie ręce
oddali sobie dusze
z daleka
nie widzą się
z bliska
tylko im się wydaje

żegnają się
na przekór rozsądkowi
podążając
w tę samą stronę

na granicę
marzeń i rzeczywistości

* * *

poranek delikatnie 
podnosi moje powieki
otwieram oczy

w mocno parzonej kawie
szukam siły
by odkryć
choć skrawek przeznaczenia

wśród tysiąca zakrętów
ciernistych dróg
znalazłam ciebie

na tym tle
maluję
własną rzeczywistość
jest cicho

brak jest nicością

* * *

jestem taka zmęczona
wieczorami
deszcz obmywa
kolejne moje łzy
mokre liście
drżą
jak moje serce
za Tobą

* * *

z jesiennego kielicha
melancholii
wypiłam łyk smutku
za marzeniem utraconym
posmakowałam goryczy
obietnic niespełnionych
rozgrzałam wyziębioną duszę

łagodząc rany
plastrem
słodkiego miodu
ugasiłam 
pragnienie miłości
plasterkiem pomarańczy

* * *

wchodzę 
solą w rany
tego miasta
piszę listy
na brudnym asfalcie

krocząc
na przechodzonych stopach
przeklinam ziemię
pod stopami

zimno potęguje 
doznania
błyszczą
wilgotne policzki ulicy
milkną głosy ptaków
jedynie dom
ostoją i zadrą
w sercu

w brudnym zaułku 
czekasz
na lepsze życie

* * *

gdy czekasz
wszystko inne odchodzi
ten lub ta
to czy tamto

to na co czekasz
staje się nieważne
obraz
myśl
o tym?
o kim?
o czym?

stoisz w cieniu
oczekiwania

bezruch
czas przestaje istnieć

tylko niebo
jaśnieje i ciemnieje
tak samo

* * *

w minucie 
zaklęta wieczność
w ciszy
niepokój dnia
w spojrzeniu 
słowa niewypowiedziane

jednym gestem
zmąciłeś
porządek marzeń
zagubionych
w jesiennej mgle