* * *

odeszła niechciana 
na pożegnanie
rzuciła nas śnieżką

zabrała puchową
kołderkę
zostawiając pola
pełne nadziei

na łąkę
złocącą się mleczem
na błękit
słońcem zmącony
na ciepło duszy
i śpiew ptaków

* * *

niepokorne myśli 
nocą
wychodzą z ukrycia

spacerując
aleją gwiazd
szukają drogi
do księżyca

tam, gdzie
marzenia 
pokrywają się srebrem
by przetrwać

* * *

w mrocznym lesie 
codzienności
jesteś jak dąb
dostojny i silny

dajesz cień
gdy ostre światła
wypalają skronie

przynosisz ulgę
skołatanej duszy
tuląc ją do siebie

w koronie 
twoich ramion
znalazłam ukojenie
w szeleście szeptu
miłość

* * *

szukając ścieżki 
gdzie znajdę
ukojenie duszy 
bezustannie
drwiącej
z siebie samej

wśród traw
jak wiatr
płochliwa i nieśmiała
szukam wciąż drogi
w deszczu i w słońcu

wśród rzeczywistości 
serce raniącej
szukam odpowiedzi 
głęboko drzemiącej
w mej duszy

daleko w krainie 
za życiem goniącej

* * *

w mocno
parzonej kawie 
szukam siły
by odkryć
choć skrawek przeznaczenia

w barwach wiosny
ciepłych promieniach słońca
szukam
obrazu dnia
który nadszedł

w jedwabiu wiatrem przędzonym
na tle żółtych traw
maluję własną rzeczywistość
w której brak jest nicości
bo wypełniasz ją ty

jesteś jak wschód słońca
ciepło i światło 
dnia kolejnego
kwintesencją uczuć 

Wilki

rankiem 
agresję ukrywają
w owczej skórze
goniąc
za marzeniem

nocą z bezradności
wyją do księżyca
odstraszając dobro
paralizują gwiazdy
zimnym spojrzeniem

nie wiedząc
że zgryzotą
same zjadają
swoje wilcze serca

* * *

odarła ze złudzeń 
miłości i nadziei
posągowa
wyryta w marmurze
Wenus

stanęła 
naga i piękna 
stanowcza 
zimna
kobieta bóstwo 
z marzeń sennych
szepcząca słowa
miłe dla ucha

jej rozkazy
kierują losem
tych prawych
i nikczemnych
łamiąc serca
nie oglądając się za siebie

nie na darmo
powstała z udręki
zachwycająca
i bezlitosna