* * *

jesienna mgła 
białym tiulem ramion
objęła serca
sobie przeznaczone

szeleszcząc 
dywanem liści
szukali marzeń

brunatnym złotem
przykryte runo
skrywa szkatułę
wspomnień

głóg czerwienieje
na myśl o nich

* * *

szukam siebie
idąc przez życie
boso

codziennie 
dotykam rzeczywistości

w kusej sukience
na wysokich obcasach
patrzę na ciebie w lustrze

idę przez pokrzywy 
krętymi ścieżkami 
słuchając głosu serca

nie przeszkadza mi 
chłód nocy
kiedy świt nadchodzi
kropla deszczu przeraża
a gorycz słońca dusi

jestem jak ptak
który chce zmusić się do lotu
może życie mnie zaskoczy
jeszcze

* * *

deszcz monotonnie 
o szyby dzwoni
łzami karmiąc
kałuże

las płonie
zmierzchem jesiennym
szeleści liści
wspomnieniem

z dala
od smutków 
spaceruje zaduma
w płaszczu
z pajęczej nici
utkanym

* * *

stoimy na rozdrożach
ku niebu tęsknie
wznosimy twarze

wśród trudów życia 
sępy krążą 
nad naszymi głowami

szukamy  szczęścia
przynosząc smutek

kruki wydziobują 
nasze oczy
bo kolan nie zginamy

przywdziejmy 
żałobne stroje
dumę odstawmy w kąt
kierujmy się rozumem

* * *

przeszłość
to ciężar przyszłości
który przygniata
teraźniejszość

przytłacza myślą
kaleczy duszę
zatapia smutki

rozdzierając
karty wspomnień
zostawia miejsce
na nowy rozdział

* * *

zjawiłeś się 
w chłodny dzień
gdy szukałam sensu życia
piłam 
z kielicha goryczy
wznosząc toast
za nadzieje 
i smutki

stałeś się wiosną
choć szron okrywał drzewa

kawałek błękitu
odebrany niebu
rzucony niedbale
przed siebie

* * *

pachnie deszczem 
beztrosko
biegam po kałużach

z drzew spadają krople:
czerwona
pomarańczowa
żółta
zielona
błękitna
niebieska
fioletowa 

jest
znalazłam 
ósmy kolor tęczy
to ty