* * *

życie to teatr 

świat jego scenografią

a my aktorami

na przekór zasadom

chowamy swoją duszę

samotni

budujemy historię

jak słabą sztukę

każdego dnia
wybieramy inną maskę

bojąc się zejść ze sceny

na przekór

między mrocznymi ulicami

udajemy kogoś

kim nie jesteśmy

bądź tym pierwszym

który odważy się pokazać siebie

bądź tym pierwszym

który zrzuci maskę

i przestanie fałszywie grać

* * *

prawda
starego drzewa 
wyryta w korze
pamięci
pomaga zebrać myśli
uporządkować świat
dodaje siły

złamanym konarem
otula przed chłodem
jesiennego wiatru
gdy łzy jak deszcz
spływają po policzku

latem daje schronienie
przed ostrym słońcem
które wspomnienia
wypala jak piętno

zimą 
pod śniegu pierzynką
skute lodem serce
odmrozi zapomnianym 
uczuciem

by wiosną znów 
zakwitnąć
czułym szeptem

* * *

w pośpiechu 
samotny tłum
mija się co dzień
w milczeniu
unika wzroku
trudnych pytań
nie szuka odpowiedzi
kłamstwo
jest prawdą doskonałą
na chwilę
pozwala zapomnieć 
o obojętności
gdy dziesiątki 
ludzkich twarzy
nie mają do kogo
ust otworzyć 

* * *

patrzę na łunę słońca 

błądzę
w labiryncie myśli

zatracam się
  

czekam
by powitać przyszłość

chce zostawić tu marzenia

zachłysnąć się wiatrem

szczęście jest chwilą

a my nie potrafimy

przezwyciężyć strachu

krzyczeć

być razem

gdy obok nas

zatraca się świat

i tylko u nielicznych 

potoczy się łza

której nikt nie zobaczy

czy to tylko strach

że zapomni 

o nas świat

Niebo

pod osłoną nocy 
opatulona srebrem księżyca
piszę
pożyczam od nieba atrament
jego granatem zapisuje
kolejne kartki

odpowiadam sobie
pytaniem na pytanie 
retoryczne
i takie na które świat 
dotąd nie poznał odpowiedzi

ręce mi drżą
bo jeszcze nie znalazłam
wszystkich odpowiedzi 

nie wystarczy mi nieba 
by napisać świat od nowa

* * *

 

gdzie jesteś  nadziejo 

idąc przed siebie

wpadasz w otchłań

nie czujesz bólu

gdzie cię szukać

już nie wznosisz gór

a chciałaś

wyrwać się z tego świata

uciec jak najdalej

gdzie cię szukać

w zimie

 - w płatkach śniegu

wiosną

 - w pachnących kwiatach

latem

 - w zieleni drzew

jesienią

 - w kolorowych liściach

nie żałujesz

nie zastanawiasz się

sprawiasz ból

a jednak wracasz

by dokończyć życie

odejść w radości

odejść  w smutku

nadziejo

* * *

miasto umarło 
krzyków wiele 
pojedyncze łzy
znicze się palą
straszny ból

nasza bezradność
ukazała kruchość
życia

bilet do nieba 
szarpie smutek 
serce raz jeszcze 
myślą kołacze

życie cenniejsze 
niż garstka złota 
niech spadnie 
z góry deszcz nadziei

żyjemy w ciągłym biegu 
słuchając rytmu miasta 
w końcu nadejdzie pomsta 
na palcach się skrada 
zbliża się ku drzwiom 
chce widzieć jak opada 

sumienie jak bastion 
niszczy uczucia 
wzbudza żal
i tylko ta krew na ulicy